يك جنگجو كه نجنگيد اما شكست خورد

                           از نصرت رحماني

..... شروع كرد به زمزمه كردن . دستهايش را در جيب كرد . احساس كرد كه چيزي در آن هست كه قبلا نبود . آن را بيرون آورد . يا حضرت گه . دلار بود . به اندازه ي يك تپاله ي بزرگ دلار .

(( خدايا اين ديگر چيست . اينها از كجا آمده اند ؟))

(( رفقاي من اين را توي جيبت گذاشتند كه اگر احتياج پيدا كردي ....... ))

اسكناسها را شمرد و با صدايي خفه گفت :

(( ده هزار دلار ! ))

لحظه اي مبهوت ماند . تله . تله ي حقيقي .

(( ده هزار دلار . جس ، من با اين جور چيزها نمي توانم زندگي كنم . نه شوخي نمي كنم . مرا چه به اين پولها ؟ ده هزار ...... من ديگر جرات ندارم تكان بخورم . مي ترسم اين اسكناسها ناراحت بشوند . ))
(( ول كن لني . ))

(( گفتم من از اين پول وحشت دارم .))

(( عادت مي كني .))

(( از همين مي ترسم . آدم به كسي يا چيزي عادت مي كند و آنوقت آن كس يا آن چيز قالش مي گذارد . آنوقت ديگر هي چيز باقي نمي ماند . مي فهمي چه مي خواهم بگويم ؟ ))

جس ترمز گرفت . صدايش مي لرزيد .

(( لني ، چكارت كرده اند ؟ من ديگر هيچوقت تو را تنها نمي گذارم. ))

(( جس ، كسي كارم نكرده . هيچ . ولي دو ميليارد هستند ، فكرش را مي تواني بكني ؟ ..... آنها كاري به اين كارهايش ندارند . حتي نگاهت هم نمي كنند . بعضي وقتها آدم يك مادر دارد كه آدم را مي گذارد و مي رود . مي فهمي ؟ ))

(( من تو را تنها نمي گذارم . ))
(( من مادر نمي خواهم . كاري با مادرها ندارم . مادر خودم هم كار خوبي كرد كه رفت و مرا تنها گذاشت . وقتي پهلوي من بود ، وقتي پدرم خانه نبود ، توي خانه از رفيقهايش پذيرايي مي كرد . من هفت هشت سالم بود . حتي بلد نبودم بشمرم . فكرش را بكن . ))

اتومبيل را نگه داشت و خود را به سوي او انداخت و او را در آغوش خود فشرد .

(( لني ، لني ))

(( چرا گريه مي كني جس ، من كه چيزي نگفتم ، فقط گفتم آنهايي را كه مي گذارند و مي روند دوست ندارم .اين است كه اول خودم مي گذارم و مي روم اين مطمئن تر است . ))

(( لني من قول مي دهم كه اول تو مرا ترك كني . تويي كه مرا قال مي گذاري . ))

(( قول مي دهي ؟))

(( با تمام قلبم .))

  از کتاب خدا حافظ گاری کوپر ( نوشته رومن گاری، ترجمه ی سروش حبیبی )

به بهانه زنده ايم بهانه هاي جور و واجور – رنگي ، سياه و سفيد

گاهي خيلي فرقي نمي كند ،مهم بهانه ها هستند .

گاهي هيچ فرقي نمي كند:

نگاه كني يا تماشا

گوش كني يا ژست شنيدن بگيري

زمزمه كني يا فرياد بزني

گريه كني يا به تاسه بيفتي

عاشق باشي يا تظاهر كني

گاهي هيچ فرقي نمي كند ، زماني مي شود،به جاي مي رسي كه ديگر هيچ چيز با هيچ چيز برايت فرقي نمي كند من الان دقيقا همان جايم، ان وقت است كه روي پست ترين نقطه ي زندگي ات قدم گذاشته اي يعني زندگي مي كني اما نمي تواني سه قدم جلو ترت را ببيني.

شايد براي بعضي هاتان ان لحظه بشود نقطه ي عطف، ريسمان، نجات غريقي كه شما را از بزرگترين گرداب زندگي نجات دهد.يا هر چيز ديگري كه مي شود اسمش را گذاشت ناجي.

همه چيز از خلاء شروع شد ، از نبود ، نيستي ، ما خودمان هم، و دوباره جزئي از كل خواهيم شد .

داستان هاي بزرگ هميشه روي اتفاق هاي كوچك شكل مي گيرند ، ما بزرگترين داستان طبيعتيم و حاصل كوچك ترين اتفاق ممكن.

سهم ما تنها يك لحظه از زمان است همين و بس، ميانگين عمر مفيدمان را كه حساب كني 50 سال بيشتر نيست .

راستي چرا ما نميتوانيم مثل كلاغ ها500 سال عمر كنيم؟؟

شايد، شايد و شايد به توان n بار، ما مي توانيم 500 سال عمر كلاغ ها را در يك لحظه ي زندگي خودمان تجربه كنيم و اين لحظه از زمان را نبايد از دست داد ، نبايد غفلت كرد.

و وقتي شد يعني درست و حسابي شد مي توانيم برويم سراغ سرمايه مان ، چيزي كه هر كسي جرئت دست رسي اش را ندارد

پي نوشت :

ادميزاد يه سرمايه ي بزرگ داره كه اونم خودكشي ، نه از ترس دنيا ، اما هروقت بهت توهين شد ، طاقت نياوردي برو سراغ سرمايه ات .

پي پي نوشت:

ديالوگ عزت انتظامي در فيلم حكم مسعود كيميايي از قول صادق هدايت