يك روز ، لابه لاي اوراق اين تقويم مكرر ، همين حوالي ، چشم هاي يك اتفاق پلك زدند.

و من ؛ خسته ي هميشه ي بودن هايم پناهنده چشم هايش شدم .

پناه بردم از عمق نگاه هرزه ي كلاغ هاي باغ ، كه بي امان لابه لاي حواشي مرده ، دنبال حادثه دندان گيري براي عصيان هاي روزانه شان هستند به لبخند هاي تلخ و لب پريده اش .

گاهي رنگ ها هم از اعتبار مي افتند

زياد فرقي نمي كند

سياه

سفيد

خاكستري

                                                               با مردم بي درد نداني كه چه درديست